Posługa u chorych i seniorów naszej Parafii odbywa się w każdy 1. piątek miesiąca od godziny 8.00.
O sakramencie namaszczenia chorych
Jezus za ziemskiego życia odwiedzał chorych, niosąc im uzdrowienie i duchowe wsparcie. Dziś czyni to samo poprzez posługę kapłana. Jak czytamy w Liście św. Jakuba (Jk 5,14), modlitwa płynąca z wiary oraz namaszczenie świętym olejem przynoszą choremu ratunek, ulgę w cierpieniu, a także odpuszczenie grzechów.
Namaszczenie chorych to sakrament przeznaczony dla tych chrześcijan, których zdrowie lub życie jest poważnie zagrożone z powodu zaawansowanego wieku bądź ciężkiej choroby.
O czym należy pamiętać przed odwiedzinami chorego przez kapłana?
- W pokoju chorego powinien być przygotowany stół jak na wizytę kolędową kapłana tzn. biały obrus, krzyż i dwie świece, naczynie z wodą święconą i kropidło lub gałązkę nadającą się do kropienia; talerzyk z tamponem waty dla otarcia palców z oleju świętego; może też być nieco soli tub plasterek cytryny, wodę dla chorego do popicia Komunii św. Po obrzędzie Namaszczenia Chorych watę, sól i cytrynę należy bezzwłocznie spalić.
- Pamiętając, że do chorego przychodzi sam Zbawiciel, postarajmy się – na miarę naszych możliwości – przygotować pokój, wietrząc go i porządkując.
- Należy zapewnić możliwość godnego przystąpienia do Komunii św. przez chorego. Na stole kapłan rozkłada korporał, na którym kładzie Najświętszy Sakrament.
- Sakrament namaszczenia chorych ma charakter wspólnotowy, dlatego powinni w nim uczestniczyć wszyscy domownicy obecni w tym czasie w domu. Jeżeli odbywa się spowiedź, domownicy na ten czas opuszczają miejsce, gdzie przebywa chory. Po spowiedzi powracają do wspólnej modlitwy. W czasie spowiedzi chorego domownicy modlą się w innym pomieszczeniu.
- Można zapytać spowiednika, jaką zadał pokutę sakramentalną przy spowiedzi, aby móc ją potem choremu przypomnieć, a nawet wraz z nim ją odprawić.
- Jeżeli chory ze względu na swój stan zdrowia nie może przystąpić do Komunii św. (np. jest nieprzytomny) należy o tym powiedzieć przy wezwaniu kapłana. Komunii św. nie udziela się też osobom, które straciły jasność używania rozumu i świadomość sytuacji i np. nie rozróżniają czy przyjmują Najświętszy Sakrament czy lekarstwa lub pokarm.
- SAKRAMENTU TEGO NIE UDZIELA SIĘ ZMARŁYM!
Jeśli wzywamy kapłana tuż po śmierci klinicznej, powiedzmy o tym kapłanowi. Wtedy kapłan przybywa nie z sakramentem chorym, a z modlitwą przy zmarłym.
Sakrament ten jednoczy cierpienie chorego z ofiarą Chrystusa dla pożytku jego samego i całej wspólnoty wiernych, dając siłę do znoszenia trudów choroby lub starości w duchu wiary, gładząc grzechy w przypadku braku możliwości spowiedzi, a także niosąc łaskę zdrowia ciała – o ile służy ono zbawieniu duszy – oraz przygotowując człowieka na bezpieczne przejście do wieczności.
Największą rolę w niesieniu wsparcia choremu odgrywają jego najbliżsi. To na rodzinie, krewnych, przyjaciołach i opiekunach spoczywa moralna odpowiedzialność, by we właściwym czasie wezwać księdza z posługą sakramentalną.
Dla kogo przeznaczony jest sakrament Namaszczenia Chorych?
- Osoby zmagające się z poważną chorobą lub będące w stanie zagrożenia życia. Decyzja o wezwaniu kapłana nie wymaga konsultacji medycznej ani opinii lekarza – w zupełności wystarczy ocena bliskich lub opiekunów, że stan zdrowia chorego jest ciężki i niesie ze sobą ryzyko śmierci.
- Osoby w wieku starczym. Wiek ten to okoliczności, w których może dojść do nagłej śmierci i dlatego sam starczy wiek już jest argumentem do przyjęcia Namaszczenia Chorych.
- Osoby przed poważnymi operacjami. Ponieważ każdy skomplikowany zabieg chirurgiczny wiąże się z pewnym ryzykiem dla życia, pacjent może przyjąć ten sakrament jeszcze przed udaniem się do szpitala.
W ciągu roku chorych odwiedzamy w okresie Adwentu i Wielkiego Postu. Wizytę u chorych zgłaszamy w czasie rekolekcji.
W innym czasie wizytę kapłana w domu chorego zgłaszamy u księdza dyżurnego.
Z udzielaniem sakramentu nie czekamy na ostatnie chwile życia, wszak nie jest to sakrament ostatniego namaszczenia, ale sakrament poważnie chorych.